Bakıyorsun birilerinde ağızlar bir, sloganlar aynı.
Ezberlenmiş bir nakarat, çoğunun dilinde.
Kürt denilince…
Hemen o bildik fotoğrafı koyuyorlar önüne.
Eline silah almış. Sözde özgürlük naraları atan. Marksist-Leninist ideolojinin tozlu raflarından fırlamış bir tip.
Sanırsın ki bütün Kürtler böyle.
Sanırsın ki herkes o terör baronlarının ağzıyla konuşuyor.
Hâlbuki…
Gerçek bambaşka.
Kürtler arasında da her millet gibi farklı düşünenler var.
Büyük çoğunluğu asla terör örgütü ya da örgüte destek verenler gibi düşünmüyor. Onlarla aynı yola girmiyor.
Ancak örgütçülerin başardığı en önemli şey bu; Kürt deyince dünyada herkes onları ifade ediyor. Terör örgütü ve sempatizanlarını Kürtlerin temsilcisi olarak düşünüyor.
Oysa Kürt’e en çok ihaneti yine bu örgüttekiler ve onların siyasi temsilcileri yapıyor.
İşte yaşıyoruz, görüyoruz. Arkalarına bakmadan kaçıyorlar zoru görünce.
İşin aslı şu: Dün Irak’ta denediler. Bugün Suriye’de deniyorlar.
Karışıklığı fırsat bildiler. İşgal ettikleri topraklara, çöktükleri enerji bölgelerine 'Bizim gücümüz' dediler. Özgürlük mücadelesi verdiklerini söylediler.
Yanılttılar, yanıldılar.
Elde ettikleri 'kazanım'ların emperyalistlerin 'ikramı' olduğunu fark edemediler.
Emperyalizmin kucağında devrimcilik oynadılar.
O toprakların sahibi olduklarını sandılar halbuki küresel oyun kurucuların kölesi olduklarını anlayamadılar.
Şimdi ne oldu?
Aynı emperyalistler iki cümle kurdu, bütün hayallerini başlarına yıktı.
Bunu ilk kez de yapmadılar ama terörden nemalananlar, bu siyasi okumayı yapamayacak kadar iş bilmez… Ya da emperyalistlerin kucağından kalkamayacak kadar göbekten bağlı onlara.
İşin en acı, en ironik tarafı ise şu: Kürt deyince İslam dinine mensup olanlar, ibadetini hakkıyla yerine getirmeye çalıştığını bildiğimiz insanlar bile onların ağzıyla konuşmaya başladılar.
Kendisine şeriatçı diyen bir kısım Kürtler bile teröristlerin jargonuyla dert anlatmaya çalışıyor.
Yakında Müslüman Kürtler diye bir oluşum içine girerlerse hiç şaşırmam.
Doğrudur.
Bu ülkenin jakoben zihniyeti hemen hepimize olduğu gibi Kürtlere de zulmetti.
Köy isimlerini değiştirdiler.
Köyleri yakıp, yıktılar.
Milliyetleriyle dalga geçtiler.
Varlıklarını yok saydılar.
Haklarını yediler.
Bunlar geçmişte yaşandı.
Zaten artık devlet de bunu kabul ediyor.
Bugünse iş değişti.
Yiğidi öldürsek de hakkını yemeyelim.
Menderes uğraştı, olmadı.
Özal denedi, yarım kaldı.
Erbakan niyetlendi, engellediler.
Evren de Demirel de kısmen yapmak istedi, başaramadı.
Onların eksik bıraktığını ise Recep Tayyip Erdoğan tamamladı.
Birer birer…
Şimdilik her şeyi değil belki ama birçok sorunu çözdü.
Bölgeyi bambaşka bir noktaya taşıdı.
Bugün Doğu ve Güneydoğu Anadolu’daki Kürt gencinin aklını çelmek, örgüt için neredeyse imkânsız hale geldi.
Aileler çocuklarını dağa göndermek istemiyor artık.
Çünkü örgütün 'sözde' savunduğu ne varsa devlet daha fazlasını verdi, veriyor.
Konuşulamaz denilenler konuşuluyor.
Ana dilde eğitim dahil, her şey tartışılıyor.
Korkacak bir şey yok. Konuşmaktan kimseye zarar gelmez.
Geçenlerde bir toplantıya denk geldim.
Kürtlerin Marksist-Leninist kanadını temsil eden partide görev almış birisi masada.
Kendisi o ideolojide değilse de o ideolojiyi savunanlarla siyaset yapmış etkili bir isim.
Karşısındaki insanların çoğu dindar Kürtler.
Sorular soruyorlar…
Öyle bir noktaya gelmişler ki, dindarlar siyasetçiyi mensup olduğu 'parti görüşüne' çekip manevi haz alma derdindeler…
Garip olansa şu; Siyasetçi kişi, verdiği cevaplarla onlara 'Müslümanca duruşu' hatırlatıyor!
Trajikomik bir tablo.
Netice itibarıyla…
Kürt denilince akla terör örgütünün ya da sempatizanlarının gelmesi, en büyük cehalettir.
Kürtlerin içinde, sadece kendi etniği için değil, herkes için adalet isteyen milyonlarca duyarlı yürek var.
Bu ülkenin bayrağıyla…
Bu devletin bekasıyla…
Bu toprakların bölünmesiyle…
Gerçek bir Kürt’ün asla sorunu olmaz.
Olamaz.
Ezberi bozun artık. Gözünüzü açın.
Manzara orada açıkça duruyor.
Kürtler ile teröre destek verip Kürtçülük yapanları artık birbirinden ayırma zamanı geldi de geçiyor.
