Bayrak…Çoğu zaman bir direğin ucunda sessizce duran, rüzgârla dalgalanan bir kumaş parçası gibi görülür. Ta ki başına bir şey gelene kadar. İşte o an birden herkes hatırlar. Sesler yükselir, cümleler sertleşir, yürekler kabarır. Bayrak sevgisi nükseder.
Oysa mesele bayrağı sadece tehlikedeyken sevmek değildir. Bayrağı sevmek; onun altında yaşayan insanı her gün sevmeyi de bilmektir. Saygıyı, adaleti, vicdanı unutmamaktır. Bayrak bir kriz anında değil, sıradan günlerde de aynı anlamı taşımalıdır.
Ne garip…Bayramlarda birlik oluruz, bayrağa bir söz değdiğinde kenetleniriz ama günlük hayatta birbirimize karşı bu bilinci hızla yitiririz. Bayrak hassasiyetimiz çok güçlüdür; fakat hafızamız zayıftır.
Bayrak sevgisi; sadece slogan atmak, paylaşım yapmak, öfkelenmek değildir. Bayrak sevgisi; emek ister, süreklilik ister. Her gün biraz sorumluluk, biraz vicdan, biraz da insanlık ister.Keşke bayrağımızın başına bir şey geldiğinde gösterdiğimiz o yüksek sesli hassasiyeti, her gün daha sessiz ama daha derin bir bilinçle yaşayabilsek. Bayraklar ile donatılan okullar, yalnızca belli günlerde süslenmiş mekânlar olarak kalmasın. O bayraklar daima süs değil, anlam taşısın. Yılın herhangi bir günü değil; her gün, her derste, her teneffüste o bilincin sessizce öğrencilerin içine yerleştiği alanlar olsun okullar.Bayrak sevgisi; törenlerde ezberlenen cümlelerden ibaret olmasın. Sınıfların duvarlarında asılı kalmasın sadece. Öğrencinin davranışına, diline, arkadaşına bakışına yansısın. Çünkü gerçek bilinç, hatırlatıldığında değil, unutulmadığında vardır.Çocuklar bayrağı sadece alkışlanan anlarda değil; saygıda, adalette, birbirini incitmemekte tanısın. Bayrak sevgisi onlara bir gün değil, bir ömür eşlik etsin.
Çünkü bayrak;
Sadece dalgalandığında değil,
Altında adalet yaşadığında yücelir.